Günün her saati tarihi yaşayabileceğiniz nadir yerlerden birisidir Beyazıt. Orada farklı bir hava var, orası İstanbul’dan ayrı sanki ya da gerçek İstanbul. Topkapı sarayı, Sultanahmet camii, Gülhane parkı, Süleymaniye camii… Gezerken büyük bir haz duymanın yanı sıra tarihin bir çok kesitine şahitlik ediyor insan. Taş döşemeli sokaklarında yürüken orada yıllar önce neler olup bittiği hayaline dalınca kendinizi ya bir yeniçeri yada yerli halktan birisi olarak buluyorsunuz veya Süleymaniyenin tarihini, yapılış hikayesini dinlerken; cami açılışında Mimar Sinan’a eline sağlık, çok güzel bir yapı olmuş  diyorsunuz.

Gündüzü güzel olduğu gibi gecesi de ayrı bir güzel bu beldenin. Lale Cafe’de içilen nargile ve eşssiz çayın ardından dışarıya çıkıp sakin sokaklarında biraz gezmek çok iyi oluyor. Geçtiğimiz cumartesi yine Lale’de otururken Ömer ve Ayhan Süleymaniye Hamamında oturduklarını söylediler ve beni de çağırdılar. Lale’den çıkıp yolda karşılaştığım bir iki yeniçeri ile muhabbet ederek hamama gittim. Hamamdan içeri girdiğimde canımıza okuyan tellaklardan biri le karşılaştım, uyumak üzereydi ve bu sefer korkmadım ondan Ömer ve Ayhan ile üst katta oturup muhabbet ettik ve sahur yapmak için aşağı indik. Münür’ün hazırladığı sahur sofrasını görünce bir an kendimden geçtim -Bu arada Süleymaniye Hamamı‘nı da Mimar Sinan yapmıştır.- Sahur yemeği ile birlikte yapılan sohbette çok güzeldi. Türkonun askerlik anıları, Ayhan’ın üniversite yılları, Ömer’in en son rezil ettiği adam derken ezana bir kaç dakika kaldığını gördük ve hemen su ve sigara faslına geçtik. Ezanın okunmasının ardından herkes evlerine gitti. Ramazan boyunca hiçbir sahur bu kadar güzel geçmemişti. Teşekkür Münür, Teşekkürler Türko, Teşekkürler Ayhan, Teşekkürler Dove…