Küçüklüğümüzden beri  gerek ailemiz, gerek öğretmenlerimiz ve gerekse çevremiz bizi hep bir kalıba sokmaya çalıştı bizde onlara ayıp olmasın diye isteyerek veya istemeyerek bir kalıba sığmaya çalıştık. Sokakta üstümüzü kirlettiğimizde karşı komşunun oğlu Hüseyinin ne kadar temiz bir çocuk olduğu söylendi, karnemizde zayıf olduğunda üst komşunun oğlu Ramazanın ne kadar çalışkan olduğu ve derslerinin hep 5 olduğu söylendi, üniversite sınavına 2. kez hazırlanırken bir tanıdığın kızı Gülendamın ilk girişte Sütçü İmam Üniversitesini kazandığı yüzümüze vuruldu. E bu kadar şeyin üzerine kendi kişiliğimizi bir kenara bırakıp sürekli bize övülen bu uyuz komşu çocuklarına özenir olduk ve bizim dışımızda ki insanları kendimizden üstün görmeye başladık.

Tanıştığımız her insan güzel insan, hepsi üstün başarılara sahip kişilerdi. Peki ne oldu sonra? O içten içe uyuz olduğumuz, nefret ettiğimiz insanlar hayatında başarılı birer insan olurken (bize göre) biz sürekli istemediğimiz hayatı yaşayan tipler olduk. Hatta bizim Bilal; annelerin sürekli “o çocukla oynama” dediği çocuklardan oldu.

Bravo çok sayın aileler! Çocuklarınızı mükemmel bir şekilde yetiştirdiniz ve hepsi özgüven eksikliği yaşayan, toplumda efendi olarak bilinen ama bir boka yaramayan insanlar oldu. Şimdi de akrabanızın oğlu Tuncayın 2000 TL maaşlı bir işte çalıştığını, ne güzel üniversite okuduğunu, bütün mahallenin kızlarının peşinde olduğunu söyleyin.

— Üstte ki yazı bir tinerci tarafından yazılmıştır.— (yerseniz)

Bu arada -Merhaba ben üst komşunuz çalışkan Ramazan.